Ομιλία του Προέδρου της ΑΣΓΜΕ στο εκλογοαπολογιστικό συνέδριο της Ομοσπονδίας Γονέων Περιφέρειας Αττικής

Συνάδελφοι,

Η αντιλαϊκή συμφωνία που ψηφίστηκε από την Βουλή περιελάμβανε σαρωτικά μέτρα που χτυπάνε από «χίλιες μεριές» το λαϊκό εισόδημα και τα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα. Κυρίως, είναι μέτρα μόνιμα, που αθροίζονται σε όσα έχουν ήδη νομοθετήσει η σημερινή και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, στο όνομα της δήθεν ανάπτυξης. Η ζωή των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων θα γίνει ακόμη χειρότερη με την εφαρμογή αυτών των μέτρων. Κι αυτό είναι κάτι που καμιά ανάκαμψη της οικονομίας δεν μπορεί να το αντιστρέψει, πολύ περισσότερο να το αναιρέσει.  

Η σημερινή εποχή είναι ένα κομβικό  σημείο διότι  προσπαθούν να  μας πείσουν πως τα νέα σφαγιαστικά μέτρα του συμπληρωματικού μνημονίου αποτελούν εξιτήριο από τις επιτροπείες και θα μας επιτρέψουν να βγούμε στο ξέφωτο της ανάπτυξης που φυσικά θα είναι ανάπτυξη για τους λίγους και σε καμία περίπτωση δεν θα ανακτά τις απώλειες των τελευταίων ετών της κρίσης ούτε θα καλύπτει τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.

Συνάδελφοι,

Με την επίσκεψη του ο πρωθυπουργός στο Υπουργείο Παιδείας προανήγγειλε τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η κυβέρνηση και αποτελούν το μέρος του 4ου μνημονίου που αφορά την εκπαίδευση. Οι εξαγγελίες του Πρωθυπουργού σηματοδοτούν την επιτάχυνση των αναδιαρθρώσεων στο χώρο της εκπαίδευσης και ταυτόχρονα αποτελούν εμπαιγμό απέναντι στις λαϊκές οικογένειες και τα παιδιά τους. Η προσπάθεια του να δημιουργήσει μια εικονική πραγματικότητα καταφεύγοντας σε διάφορα συνθήματα σκοντάφτει στην καθημερινότητα των προβλημάτων που βιώνουμε διαχρονικά γονείς και μαθητές σε κάθε σχολείο και στα «επιτεύγματα» της κυβέρνησης στα 2,5 χρόνια της διακυβέρνησή της.

Τη στιγμή λοιπόν που διατηρείται η άθλια κατάσταση της υποχρηματοδότησης, των ελλείψεων και της εμπορευματοποίησης, τη στιγμή που παραμένουν όλες οι μνημονιακές δεσμεύσεις για πάγωμα κονδυλίων και προσλήψεων, ο πρωθυπουργός προανήγγειλε συνολικό σχεδιασμό «μεταρρυθμίσεων» με ορίζοντα τριετίας.

Έτσι, το τριετές σχέδιο για το οποίο έκανε λόγο ο πρωθυπουργός έχει περιληφθεί μέσα στο κείμενο του 4ου μνημονίου που δίνει συνέχεια και επικαιροποιεί αυτά που προβλέπονταν  για την Παιδεία και στο 3ο μνημόνιο, και υποχρεώνει λοιπόν την κυβέρνηση

  • Να ετοιμάσει άμεσα «μια ολοκληρωμένη έκθεση σχετικά με τις ανάγκες των πόρων των σχολείων και των πανεπιστημίων» κάτι που έχει βάλει ήδη στα σκαριά με τη δημιουργία της Επιτροπής για τα Οικονομικά της Εκπαίδευσης και που ουσιαστικά θα δεσμεύσει για χρόνια τη χρηματοδότηση στα μέτρα του κάθε μνημονιακού «κόφτη»
  • Να ψηφίσει νόμο «για την αξιολόγηση του στελεχικού προσωπικού της Εκπαίδευσης, την αυτοαξιολόγηση των σχολείων και την ορθολογική χρήση των πόρων έως τον Ιούνιο του 2017».
  • Να επεκτείνει τη μαθητεία.
  • Και επίσης να σχεδιάσει «νόμο για την αναβάθμιση των τελευταίων δύο τάξεων του Λυκείου και τον επανασχεδιασμό των πανεπιστημιακών εξετάσεων που θα τεθεί σε εφαρμογή το 2019-2020.

Συνάδελφοι,

Απέναντι στη νέα λαίλαπα μέτρων και στον τομέα της εκπαίδευσης που ουσιαστικά θα οδηγήσουν στην περαιτέρω εναρμόνιση του εκπαιδευτικού συστήματος στις επιδιώξεις της κυβέρνησης, της  Ε.Ε και του ΟΟΣΑ, απαιτείται να υψώσουμε τείχος αντίστασης δυναμώνοντας την συσπείρωση του γονεϊκού κινήματος.

Απαιτείται επαγρύπνηση γιατί πολλές αλλαγές που γίνονται στην εκπαίδευση εμφανίζονται σαν τομή στο εκπαιδευτικό σύστημα ενώ στην  πράξη αποδεικνύονται κούφια λόγια.

Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν που μπαίνει από πολλούς γονείς είναι το εξής :

Πως θα καλυφθούν οι ανάγκες των σχολείων και οι μορφωτικές ανάγκες των παιδιών μας ;

«Να βοηθήσουν οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί.. να είναι πιο ενεργητικοί» λένε κυβέρνηση, δημοτικές αρχές, ΜΜΕ, και διάφορες δυνάμεις που δρουν μέσα στους εκπαιδευτικούς και τους συλλόγους γονέων. Και εννοούν να βάλουμε το χέρι σε μια τσέπη στερεμένη, να γίνουμε καλός αγωγός για την είσοδο επιχειρήσεων στο σχολείο και να υιοθετήσουμε έναν «εξαναγκαστικό» εθελοντισμό. Και όλο αυτό το ονομάζουν συμμετοχικότητα!

Που πατάνε αυτές οι λογικές και παρασύρουν ακόμα και καλοπροαίρετους γονείς ;

Μέσα στα πολλά προβλήματα που έχει ο γονιός (φτώχεια, δάνεια, λογαριασμοί, έξοδα κλπ.), θέλει το παιδί του να είναι «τακτοποιημένο» για όσες ώρες βρίσκεται στο σχολείο. Δεν έχει εμπιστοσύνη στη δύναμή του και προσωπική εμπειρία από συλλογικές διαδικασίες,  γιατί έχουν φροντίσει πολλοί να διαστρεβλώσουν και να ενσωματώσουν το κίνημα.

Κάπως έτσι ο γονιός αναφωνεί «εντάξει δίκιο έχετε, αλλά ας κάνουμε κάτι να λυθεί άμεσα το πρόβλημα και βλέπουμε». Πόσες φορές όμως, συνάδελφοι,

  • Σύλλογοι Γονέων πλήρωσαν ή/και πληρώνουν για την καθαρίστρια ή την τραπεζοκόμο, την ίδια στιγμή που καλούσαμε για άμεσα μόνιμους διορισμούς ;
  • Σύλλογοι γονέων προσέτρεξαν σε χορηγούς για κάθε σχολική ανάγκη ;
  • Γονείς έβαλαν βαθιά το χέρι στην τσέπη για τρέχουσες ανάγκες ;
  • Έκαναν τον εισπράκτορα στα Νηπιαγωγεία για να αγοραστούν τα αναλώσιμα, κατάφεραν να χωρίσουν τους γονείς σε «καλούς» και «κακούς»;
  • Έβαψαν μόνοι τους τα σχολεία ή καθάρισαν μόνοι τους το γειτονικό πάρκο ;

Ας αναρωτηθούμε, συνάδελφοι, τι καταφέραμε τελικά από την συγκεκριμένη πρακτική και δράση ;

Μήπως ανοίξαμε τελικά την όρεξη στις Διοικήσεις των Δήμων, στους Διευθυντές και την Πολιτεία να ζητάνε συνεχώς από τους γονείς και να καλλιεργούν την λογική των μειωμένων απαιτήσεων.

Όσο, συνάδελφοι, ξεδιπλώνονται τα αντιδραστικά μέτρα, τόσο περισσότερο οργανώνονται και μάχονται οι γονείς, τόσο έρχεται στην επιφάνεια η πικρή αλήθεια ότι δεν είμαστε όλοι «απλοί γονείς», πως δεν έχουμε όλοι την ίδια έγνοια «για το καλό των παιδιών», πως «το καλό των παιδιών» δεν το εννοούμε όλοι με τον ίδιο τρόπο.

Άρα μπορούμε να είμαστε μαζί όλοι οι γονείς  ; ΝΑΙ, ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΟΛΟΙ οι γονείς που ζούμε από τον ιδρώτα μας, αρκεί να στείλουμε στον πάτο του κινήματος όλους όσους υπονομεύουν την ενότητα ή προωθούν μια ενότητα στη βάση της υλοποίησης αυτής της αντιλαϊκής – εκπαιδευτικής πολιτικής.

Είναι χρέος του καθένα από εμάς να αρχίσει να ξεκαθαρίζει τις πολιτικές που τον συμφέρουν και να πάρει τη θέση του στους αγώνες. Δεν δικαιούμαστε να λέμε «δεν ξέραμε, δεν γίνεται τίποτα»… Να ξαναμπούμε μέσα στα σχολεία με βαθιά πολιτική άποψη παίρνοντας εκδίκηση απ΄ όλους όσους σέρβιραν χρόνια τώρα το «όλοι οι πολιτικοί ίδιοι είναι» ή το «έξω τα κόμματα από τα σχολεία» και έβαλαν τη φτώχεια, την αμορφωσιά και τη Χρυσή Αυγή από το παράθυρο.

Δεν ξεκινάμε από το μηδέν. Έχουμε εμπειρία και δράση. Αυτό βγαίνει από όλους αυτούς τους γονείς και τους συλλόγους τους που οργανωμένα πάλεψαν να πάει και το τελευταίο ευρώ των σχολικών επιτροπών για τις πραγματικές ανάγκες των σχολείων και των μαθητών, πίεσαν τις Διευθύνσεις και το Υπουργείο για να καλυφθούν εκπαιδευτικά κενά, αναχαίτισαν συμπτύξεις και συγχωνεύσεις, προειδοποίησαν για τη θέρμανση και τη μεταφορά κερδίζοντας επιπλέον χρηματοδότηση, εξασφάλισαν ένα γεύμα για τα παιδιά που υποσιτίζονται, εξασφάλισαν εμβολιασμό και πιστοποιητικά χωρίς προϋποθέσεις, απέτρεψαν το κλείσιμο παιδικών σταθμών κλπ.

Όμως συνάδελφοι, δεν αρκούν αυτά. Έχουμε πολλά να κάνουμε.

Οι φορείς του γονεϊκού κινήματος πρέπει να αποτελέσουν φορείς αγωνιστικής συσπείρωσης και δράσης. Δεν μπορεί να είναι οι σύλλογοι ούτε ΜΚΟ, ούτε φορείς ενσωμάτωσης και υποταγής. Ούτε να συνδιαμορφώνουν με τους διευθυντές σχέδια αντιμετώπισης κρίσεων και παρεμβάσεις «προληπτικού» χαρακτήρα, που ποινικοποιούν τους αγώνες μαθητών, εκπαιδευτικών. Δεν είναι εταιρείες να έχουν ΑΦΜ, να ασκούν επιχειρηματικές συναλλαγές. Δεν είναι εργοδότες και εισπράκτορες. Οι σύλλογοι δεν μετέχουν σε φιέστες και μπουφέδες που πλασάρουν τον κοινωνικό διάλογο μέσα στη σχολική κοινότητα. Δεν πρέπει να συμμετέχουν τόσο στην αξιολόγηση της σχολικής μονάδας όσο και στην αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Οι σύλλογοι δεν έχουν την πολυτέλεια να κλείνουν τα μάτια στον εκμαυλισμό των νεανικών συνειδήσεων, την παραχάραξη της Ιστορίας, τη διαμόρφωση υποταγμένων νέων ανθρώπων. Οφείλουν να έχουν ασίγαστο μίσος για το φασισμό. Ασίγαστο πόλεμο με την ναρκω-κουλτούρα.

Η ανάπτυξη, συνάδελφοι,  του γονεϊκού κινήματος μπορεί να επιτευχθεί και οι σύλλογοι να συσπειρώσουν τους γονείς όταν ο διεκδικητικός και δημιουργικός χαρακτήρας των Συλλόγων Γονέων κατοχυρώνεται στη ζωή.

Που σημαίνει ότι :

  • Χρειάζεται να αναδεικνύουμε ότι «τίποτα το ανθρώπινο δεν είναι ξένο». Ότι ο Σύλλογος Γονέων έχει και πρέπει να έχει άποψη και δράση για όλα τα ζητήματα. Από την υλικοτεχνική υποδομή που λείπει, μέχρι το περιεχόμενο της γνώσης που δίνει το σχολείο, το ζήτημα της διαπαιδαγώγησης.
  • Οι ίδιοι οι σύλλογοι των γονιών αυτοτελώς μπορούν και πρέπει να ασχοληθούν με όλα τα ζητήματα που επηρεάζουν τη ζωή των λαϊκών οικογενειών.
  • Είναι ανάγκη οι σύλλογοι γονέων να γίνουν φορείς με αξιόλογη δυναμική μέσα στους δήμους. Μπορούν να οργανώσουν την πάλη και την διεκδίκηση, να έχουν μια ολόπλευρη μορφωτική πολιτιστική παρέμβαση με άξονα το σχολείο και τη γειτονιά.
  • Πέρα από την ανάδειξη προβλημάτων της εκπαίδευσης και τη διεκδίκησή τους, οι φορείς των γονέων απαιτείται να οργανώσουν τη δική τους αθλητική-μορφωτική-πολιτιστική παρέμβαση.
  • Οι σύλλογοι γονέων αντικειμενικά σχετίζονται με τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νέοι γονείς κατά την είσοδό των παιδιών τους στην σχολική ζωή, με τα γενικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα νέα ζευγάρια για την ανατροφή και τη διαπαιδαγώγησή τους, τη διέξοδο ζωής που θα έχουν τα παιδιά τους.
  • Θα είναι ζωντανοί, θα αναπτύσσουν με αρμονία δράσεις – εκδηλώσεις και πολιτικές και πολιτιστικές που θα ενισχύουν τη μαζικότητα και την διεκδίκηση.
  • Θα λειτουργούν συλλογικά, δημοκρατικά. Θα συνεδριάζουν τακτικά, θα ενημερώνουν τους γονείς συχνά μέσα από τακτικές και έκτακτες Γ.Σ. για τα προβλήματα του σχολείου, τις εξελίξεις στην παιδεία.
  • Σε κάθε στιγμή θα υπερασπίζονται τον αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της εκπαίδευσης. Δεν θα είναι μαγαζάκι και επιχείρηση, δεν θα προφασίζονται διάφορους τρόπους για να βάλουν το χέρι τους στη τσέπη των γονιών. Δεν θα πατάνε στα συντρίμμια της σημερινής εκπαίδευσης για να βάλουν μέσα στο σχολείο διάφορες ΜΚΟ, επιχειρήσεις, χορηγούς, τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες.
  • Θα συμβάλλουν ώστε η αλληλεγγύη να εκφράζεται μέσα στο σχολείο και στη γειτονιά, χωρίς «φιλάνθρωπες» εκκλησίες και ΜΚΟ, ως μέρος του αγώνα για διεκδίκηση και όχι ως μιζέρια.
  • Οι Σύλλογοι Γονέων ιδίως στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση θα έχουν τα αυτιά και τα ματιά τους στους μαθητές και τα 15μελη. Κοινές δράσης, άνοιγμα θεμάτων όπως τι μαθαίνουμε και γιατί, φασισμός, ναρκωτικά κ.λ.π.

Όσοι  θέλουμε να ζήσουν τα παιδιά μας σ’ έναν καλύτερο κόσμο, οφείλουμε να συντονίσουμε τα βήματά μας μαζί τους και να διεκδικήσουμε την Παιδεία και την κοινωνία των σύγχρονων λαϊκών αναγκών.

 

Ας θυμηθούμε εδώ τον Μπ. Μπρεχτ «  Η παιδεία έλεγε «μπορεί να παραδώσει τον άνθρωπο στις συγχύσεις, τις αυταπάτες και τα θαύματα και μπορεί να παραδώσει τον κόσμο στον άνθρωπο. Μπορεί να μεγαλώσει την αμάθεια και μπορεί να μεγαλώσει τη γνώση. Μπορεί να κάνει έκκληση στις δυνάμεις που αποδείχνουν τη δύναμή τους καταστρέφοντας και στις δυνάμεις που αποδείχνουν τη δύναμή τους βοηθώντας».

Είναι δική μας ευθύνη λοιπόν συνάδελφοι, να αποφασίσουμε για ποια παιδεία αγωνιζόμαστε…